Co to jest Analiza spółki?

Analiza spółki

Każdy inwestor chciałby znać przyszłą cenę akcji spółki oraz kierunek, w którym będzie podążała giełda. Czy chciałbyś wiedzieć jaka cena akcji spółki X będzie za rok, dwa ...? Oczywiście, że tak! Po części jest to możliwe dzięki właśnie analizie. Umożliwia ona dokonania oceny zarówno fundamentalnej, czyli potencjału biznesowego firmy (informacji o nowych kontraktach, wskaźnikach finansowych itp.), jak również umożliwia określenie kursu akcji na podstawie danych historycznych (analiza techniczna) - analiza wykresu cen akcji.

Wydawałoby się, że inwestowanie jest proste i każdy może zarobić. Niestety do przeprowadzenia analiz można wykorzystać wiele wskaźników i informacji. Dokonując analizy wykresu, można wyszukać wiele formacji, można użyć wielu wskaźników. To wszystko powoduje, że mamy różne zdania na temat tych samych spółek i dzięki temu tworzy się popyt i podaż.

Gotowe analizy - chcesz otrzymać gotowe analizy spółek napisz maila. :)

Poniżej wstępny opis Analizy technicznej.

Analiza Techniczna

Należy stwierdzić, że analiza techniczna jest poważnie brzmiącym określeniem na dość prosty sposób przewidywania przyszłych trendów i zachowań na rynku papierów wartościowych. Bazuje głownie na przeszłości i zasadzie, że historia lubi się powtarzać.

Początków współczesnej analizy technicznej można się doszukiwać w teorii Dowa, sformułowanej około roku 1900 przez Charlesa Dowa. Obejmuje to takie zagadnienia jak:

  • Kształtowanie się cen w trendach;
  • Dyskontowanie w cenie wszystkich dostępnych informacji o danym papierze wartościowym;
  • Analiza formacji;
  • Zmiany wolumenu obrotów odpowiadające zmianom poziomu ceny;
  • Zasadę poziomów podtrzymania i oporów;

Analiza techniczna to badanie zachowań rynku, przede wszystkim przy użyciu wykresów, którego celem jest przewidywanie przyszłych trendów cenowych. Analiza techniczna opiera się na trzech przesłankach:

  • Rynek dyskontuje wszystko;
  • Ceny podlegają trendom;
  • Historia się powtarza;


[1] S. B. Achelis, Analiza techniczna od A do Z, LT&P Sp. z.o.o, Warszawa 1998, s. 2.


Analizę techniczną dokonuje się zawsze w oparciu o wykresy. Można wyróżnić różnego rodzaju wykresy np.: liniowe, słupkowe, słupkowo-wolumenowy, świece japońskie i inne. Na wstępie omawiania analizy technicznej chciałbym zacząć od formacji liniowych.

Pierwszą formacja są linie trendu, są to formacje wyznaczające kierunek bieżącej tendencji. Ze względu na prostotę wykreślania bardzo często stosowane są one w praktyce.

Przykłady takich lin zostały przedstawione na wykresie 2.

Wykres 2 podstawowe linie trendu

Podstawowe linie trendu

 

Dla trendów wzrostowych linię trendu wyznacza układ coraz wyższych minimów cenowych, które można połączyć prostą. Można ją wówczas określić mianem linii wsparcia, której przebicie może stanowić sygnał spowolnienia trendu lub jego odwrócenia. Niejednokrotnie w ramach głównego trendu można wyodrębnić oddzielny układ minimów cenowych, wówczas nowo wyznaczoną prostą określa się jako przyspieszoną linię trendu. Odwrotnie sytuacja wygląda dla linii trendu spadkowego. Tworzy ją sekwencja coraz niższych maksimów cenowych, jednocześnie jest to linia oporu. Jej przebicie lub istotne naruszenie stanowi pierwszy sygnał, że trend zaczyna wytracać bieżący impet lub w chwili przebicia następuje jego odwrócenie. Również tutaj, w ramach istniejącego trendu możliwe jest wyznaczenie dodatkowych linii przyspieszonych. W momencie przebicia linii trendu, zarówno dla tendencji wzrostowych jak i spadkowych, nabierają one przeciwnego charakteru (wewnętrzne linie trendu). Oznacza to, że pokonana linia wsparcia trendu wzrostowego staje się oporem i - odwrotnie - przebita linia trendu spadkowego wyznacza później poziom wsparcia.

Należy pamiętać, iż czasami linie wsparcia czy oporu mają podłoże psychologiczne. W praktyce często można spotkać takie bariery. Bardzo częstymi punktami są pełne wartości liczbowe np.: 10zł, 50zł, 100zł, 150zł czy 200zł. Poniżej mamy przedstawioną spółkę Alchemie, która napotkała na linie oporu na poziomie około 100zł. Była to bariera psychologiczna i po jej przebiciu nastąpił dynamiczny wzrost, aż do następnej linii oporu w granicach 150zł, który wprawdzie został przełamany po wielu próbach, jednak tylko na krótko.

Zasada poziomów wsparcia i oporu jest klasyczną grą sił popytu i podaży. Czyli są to określone poziomy cen, przy których spotykają się chcący kupić papier wartościowy i ci, którzy chcą taki papier sprzedać.

Jak widać na wykresie, poziom wsparcia powstaje, gdy krzywa podaży dotyka lewej krawędzi wykresu (wartość 20zł). Cena nie może spaść poniżej wyznaczonej, gdyż brak jest inwestorów gotowych do sprzedaży. Poziom oporu wykształcił się przy cenie, gdy krzywa popytu dotyka lewą krawędź wykresu. Przy poziomie ceny około 55zł nie ma praktycznie chętnych do kupienia papierów wartościowych. Należy jednak pamiętać, że w warunkach wolnego rynku położenie tych krzywych ulega zmianom i tworzą się nowe granice cen akceptowalnych przez kupujących i sprzedających.

 

Kanały trendowe

Kolejną formacja są kanały trendowe, czyli układ dwóch lin przebiegających równolegle po lokalnych maksimach i minimach cenowych, wyznaczając bieżące tendencje. 

Dzielimy je na trzy grupy:

  • Wzrostowe;
  • Spadkowe;
  • Boczne (horyzontalne);

Dominującą zaletą kanałów trendowych są przede wszystkim bardzo wyraźnie pokazane poziomy wsparcia i oporu, które wyznaczają oczywiście punkty zwrotne w granicach kanału. Niejednokrotnie po wybiciu z kanału trendowego, zasięg ruchu jest co najmniej równy jego wysokości.

Formacje liniowe

Formacje odwrócenia trendu.

Pierwsza formacja tego typu to tzw. formacja głowy i ramion.


Formacja głowy i ramion

Jest to formacja odwrócenia trendu, którą tworzą trzy lokalne szczyty, czyli lewe ramię, głowa i prawe ramię. Szczyt głowy powinien być jednocześnie najwyższym punktem całej formacji. Najwyższe obroty utrzymują się w trakcie tworzenia lewego ramienia. Ponowny wzrost aktywności obserwowany jest przy szczycie głowy, przy czym obroty powinny być niższe od towarzyszących lewemu ramieniu. Przy tworzeniu prawego ramienia wolumen obrotów powinien być najniższy. Ponowny wzrost aktywności obserwowany jest przy dojściu i przebiciu linii szyi. Potencjalny zasięg spadku wyznacza wysokość głowy odmierzona w dół od punktu przebicia linii szyi. Formacja głowy i ramion należy do jednej z bardziej wiarygodnych formacji.

Odwrotną formacją do poprzedniej jest odwrócona głowa i ramiona, która informuje o odwróceniu trendu spadkowego w rosnący.

Formację tworzą trzy lokalne dna, czyli lewe ramię, głowa i prawe ramię. Dno głowy powinno być jednocześnie najniższym punktem całej formacji. Najwyższe obroty utrzymują się przy formowaniu dna lewego ramienia oraz głowy. Nieznaczny wzrost obrotów ma miejsce przy punktach stycznych z linią szyi. Najniższa aktywność notowana jest przy dnie prawego ramienia i gwałtowanie wzrasta przy dojściu i przebiciu linii szyi. Minimalny zasięg wzrostu wyznacza wysokość głowy, odmierzona od punktu przebicia linii szyi. Jest to jedna z bardziej wiarygodnych formacji.

Następną formacją jest podwójny szczyt. Formację podwójnego szczytu charakteryzuje kształt litery "M". Jak sama nazwa wskazuje, tworzy ją układ dwóch szczytów, gdzie oddzielające je minimum jest jednocześnie punktem wybicia z formacji. Kształtowaniu dwóm najwyższym szczytom towarzyszy wzrost obrotów, przy czym obroty na drugim szczycie są zazwyczaj niższe. Minimum cenowe podkreśla natomiast bardzo wyraźny spadek aktywności. Kolejny przyrost obrotów może mieć miejsce przy wybiciu z samej formacji. Zasięg spadku wyznacza odległość pomiędzy linią dwóch szczytów, a najniższym punktem formacji odmierzona od wspomnianego minimum.

Odwrotną formacją jest podwójne dno. Formację podwójnego dna charakteryzuje kształt litery "W". Wyznaczają ją dwa istotne minima oddzielone lokalnym szczytem, który wyznacza jednocześnie poziom wybicia z formacji. Oprócz kształtu, charakterystyczne dla tej formacji jest również zachowanie wolumenu, który zazwyczaj jest najwyższy przy tworzeniu pierwszego dna oraz przy podejściu do szczytu. Na drugim dnie obroty są natomiast wyraźnie niższe, a ich ponowny wzrost obserwowany jest przy ostatecznym wybiciu z formacji. Zasięg wzrostu wyznacza odległość pomiędzy linią dwóch minimów a najwyższym punktem formacji odmierzona od wspomnianego szczytu.

Spodek jest to formacja odwrócenia trendu, którą stanowi często wielomiesięczna konsolidacja poprzedzona silnym trendem spadkowym. Zamiast trendu bocznego przybiera ona jednak bardziej zaokrąglony kształt. Jest to wynik łagodnego wytracania impetu spadkowego, po czym, po osiągnięciu nowego minimum w obszarze połowy formacji, następuje wzrost z rosnącą dynamiką. Trudnością jaka pojawia się w przypadku formacji spodka jest określenie poziomu wybicia z samej formacji. Bardzo charakterystyczne są tutaj również zmiany obrotów, które przybierają kształt spodka.

Odwrotną formacją jest odwrócony spodek jest to formacja odwrócenia trendu, którą stanowi często wielomiesięczna konsolidacja poprzedzona silnym trendem wzrostowym. Formacja taka kształtuje się zamiast trendu bocznego, dążąc do nowego maksimum w połowie, gdzie obroty są najniższe, a wykres przechodzi w spadek wraz z powoli rosnącymi obrotami, które w całej formacji tworzą kształt spodka. Bardzo trudno jest określić sam moment wybicia się z formacji.

Formacje odwrócenia lub kontynuacji.

W prezentowaniu tych formacji ograniczę się do pokazania przykładów trzech formacji tego typu. Pierwszą z nich jest formacja trójkąta równoramiennego. Formacje trójkątów występują zarówno jako formacje odwrócenia i kontynuacji trendu. Czynnikiem decydującym jest kierunek wybicia względem poprzedzającego ruchu. Są to formacje najczęściej spotykane, ale jednocześnie najmniej pewne.

Formacja trójkąta równoramiennego

Cechą charakterystyczną dla trójkąta równoramiennego jest wzajemne nachylenie linii lokalnych szczytów i dołków pod zbliżonym kątem. Każdy kolejny szczyt jest niższy od poprzedniego, każde minimum jest wyższe od poprzedniego. Wolumen obrotów w trakcie tworzenia samej formacji powinien maleć. Silny przyrost wolumenu powinien natomiast towarzyszyć wybiciu z formacji niezależnie od jego kierunku. Wybicie z trójkąta powinno nastąpić w odległości od połowy do 2/3 odległości od momentu tworzenia trójkąta do jego wierzchołka. Zasięg ruchu wyznacza wysokość trójkąta mierzona od punktu wybicia.[1]

Następną formacją trójkątną są trójkąty prostokątne. Mogą one nas informować zarówno o kontynuacji trendu jak i o jego odwróceniu. Czynnikiem decydującym jest kierunek wybicia względem poprzedzającego ruchu.

Formacja trójkątów prostokątnych

Cechą charakterystyczną dla trójkątów prostokątnych jest horyzontalny przebieg jednej z linii (szczytów lub dołków). Druga linia przebiega wzdłuż malejących szczytów lub rosnących minimów. Wolumen obrotów w trakcie tworzenia samej formacji powinien maleć. Silny przyrost wolumenu powinien natomiast towarzyszyć wybiciu z formacji niezależnie od jego kierunku. Wybicie z trójkąta powinno nastąpić w odległości od połowy do 2/3 odległości od momentu tworzenia trójkąta do jego wierzchołka. Zasięg ruchu wyznacza wysokość trójkąta mierzona od punktu wybicia.

Kolejnymi formacjami są diamenty, które w zależności od kierunku wybicia względem poprzedzającego trendu stanowią kontynuacje lub odwrócenie trendu.

Formacja diamentu

Punkty zwrotne w samej formacji wyznaczają linie rombu (diament). Początek formacji jest niekiedy mylony z początkiem kształtowania głowy i ramion. Do połowy diamentu wolumen obrotów zazwyczaj maleje, przy czym aktywność nieznacznie wzrasta w trakcie lokalnych szczytów i maleje dla lokalnych minimów. W drugiej połowie aktywność nieznacznie wzrasta, przy czym wyraźny wzrost obrotów ma miejsce przy ostatecznym wybiciu z formacji. Zasięg ruchu wyznacza szerokość diamentu mierzona od punktu wybicia.

Formacje kontynuacji trendu

Pierwszą formacją z tej grupy są flagi, których okres kształtowania trwa od kilku sesji do trzech, czterech tygodni. Kształt ich wyznaczony jest przez dwie równoległe linie o odwrotnym nachyleniu niż dotychczasowy trend.

Formacja flag

Utrzymujący się pierwotnie na wysokim poziomie wolumen obrotów zazwyczaj maleje od momentu wejścia w formację. Silny wzrost aktywności powinien natomiast towarzyszyć wybiciu. Flagi zazwyczaj pojawiają się w połowie silnych ruchów cenowych, stąd zasięg wzrostu wyznacza wysokość poprzedzającej fali (masztu), mierzona od punktu wybicia z formacji.

Formacje chorągiewek

Chorągiewki są następną formacja kontynuacji trendu i podobnie jak flagi okres ich kształtowania jest dość krótki i wynosi od kilku sesji do 3-4 tygodni. Wyznaczone są one prze dwie linie ułożone jak ramiona trójkąta równoramiennego.

Utrzymujący się pierwotnie na wysokim poziomie wolumen obrotów, zazwyczaj maleje od momentu wejścia w formację. Ponownie silny wzrost aktywności powinien towarzyszyć wybiciu. Chorągiewki zazwyczaj pojawiają się w połowie silnych ruchów cenowych, stąd zasięg wzrostu wyznacza wysokość poprzedzającej fali (masztu) mierzona od punktu wybicia z formacji.

Ostatnią omawiana przeze mnie formacja kontynuacji trendu są kliny, których okres kształtowania się wynosi od dwóch, trzech tygodni do nawet dwóch miesięcy. Kształt formacji wyznaczają dwie zbieżne linie przypominające kształtem formacje trójkątów, z tą różnicą, że obie linie są nachylone w tym samym kierunku, jednak przeciwnie do poprzedzającego trendu. Utrzymujący się pierwotnie na wysokim poziomie wolumen obrotów zazwyczaj maleje od momentu wejścia w formację. Ponownie silny wzrost aktywności powinien towarzyszyć wybiciu. Kliny zazwyczaj pojawiają się w połowie silnych ruchów cenowych, stąd zasięg wzrostu wyznacza wysokość poprzedzającej fali, mierzona od punktu wybicia z formacji.

 

 

{fshare}

internet business

© eBiznesOnline. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Korzystanie z serwisu oznacza akceptację Regulaminu.